Historia

Pod koniec XVII wieku Francja była jednym z najsilniejszych mocarstw europejskich. Stanowiła państwo dość jednolite pod względem etnicznym i religijnym, zamieszane przez zamożne społeczeństwo, dysponujące druga – po rosyjskiej – armią lądową i drugą – po angielskiej – flotą wojenną. Wspaniale rozwijający się Paryż był centrum kultury europejskiej. Ustrój monarchii absolutnej, kształtowany od czasów Ludwika XII i kardynała Richelieu, wydawał się stabilny. Społeczeństwo francuskie dzieliło się na trzy stany, zgodnie z zasadami wprowadzonymi w średniowieczu. Mimo szerzących się wśród wykształconego społeczeństwa poglądów deistycznych i ateistycznych, duchowieństwo zachowało liczne przywileje. Do kościoła należało 10 procent ziem, nadto czerpał on dochody z dziesięcin oraz jałmużny i praktycznie nie płacił podatków. Część duchownych, szczególnie wywodząca się z arystokracji, była mało religijna i zajmowała się raczej rozrywkami polityką. Szlachta była zwolniona z płacenia licznych podatków, wyłącznie jej przedstawiciele otrzymywali stopnie oficerskie i w praktyce tylko oni mogli być mianowani na wyższe urzędy kościelne

Powiązane:

W ramach obowiązujących Praw Człowieka, każdy człowiek ma prawo do godnego życia niezależnie od wyznawanej wiary, wyglądu, preferencji seksualnych czy wieku. Okazuje się jednak, że wciąż na świecie istnieje problem dyskryminacji ludzkiej – np. ze względu na pochodzenie. przykłady łamania praw człowieka we współczesnym świecie Dobrym przykładem jest tutaj antysemityzm, który nadal dla wielu Żydów […]