Cele polityki niemieckiej

Polityka niemiecka miała trzy cele: zabezpieczenie ekspansji kapitału niemieckiego w Rosji; izolowanie Francję na kontynencie europejskim; stworzenie pomyślnych warunków do gospodarczej i politycznej penetracji Niemiec na Bliskim Wschodzie, wykorzystując budowę Kolei Bagdadzkiej, którą to koncesję przyznano Niemcom ostatecznie w 1903 r.. Jednocześnie dyplomacja niemiecka czyniła ogromne wysiłki, by przeciągnąć Rosję na swoją stronę. Cesarz Wilhelm II przy spotkaniu z Mikołajem II w Bjorko (24 lipca 1905 r.) narzucił carowi tajny układ sojuszniczy. Stojąc na czele rządu carskiego S.J. Witte i jego minister spraw zagranicznych W.N. Lamsdorff, dowiedziawszy się o podpisaniu tego układu, poczynili jak najenergiczniejsze kroki, by udaremnić akcję dyplomatyczną cara, która groziła zerwaniem sojuszu francusko-rosyjskiego. “Główny, jeśli nie jedyny, cel Wilhelma polega na tym, by pokłócić nas z Francją i wydostać się samemu naszym kosztem ze stanu izolacji” – tak charakteryzował owo porozumienie Lamsdorff. Układ zawarty w Bjorko nie wszedł w życie, walka jednak między mocarstwami o przecięgnięcie Rosji na swoja stronę trwała dalej. Stosowano w tej akcji wszelkie środki, m.in. również presję finansową; jednak ostateczny wynik tej walki ujawnił się dopiero później.

Powiązane:

Wiele osób uważa, że łamanie praw człowieka to jedynie problem krajów słabo rozwiniętych, głęboko zadłużonych, gdzie wiele osób zmuszanych jest do nadludzkiej pracy za marne pieniądze. Okazuje się jednak, że przykłady nieprzestrzegania najważniejszego dla każdego człowieka kodeksu można znaleźć dużo bliżej – na naszym kontynencie, a nawet w naszym kraju. W Polsce jeszcze kilka lat […]